Met Kitchen Impossible laten we zien dat mensen met een beperking met de juiste begeleiding en aandacht goed inzetbaar zijn in een werkomgeving. MEE helpt werkgevers om werknemers met een beperking de vaardigheden te leren en de mogelijkheden te bieden waarmee zij zelf hun dromen waar kunnen maken. Meedoen doe je immers zelf, maar meedoen mogelijk maken doen we samen.

In cijfers
Een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking heeft te kampen met een lichamelijke of verstandelijke beperking. Een heel groot deel daarvan kan én wil een steentje bijdragen op de arbeidsmarkt. Sommigen doen dit al, op hun eigen manier en binnen hun eigen mogelijkheden. Helaas heeft een groot deel hier echter meer moeite mee. Door hen een kans te geven op de arbeidsmarkt, zorgen we er feitelijk voor dat duizenden mensen niet meer buitenspel staan. Om een idee te geven van het aantal mensen dat met een beperking kampt, even wat cijfers: naar schatting zijn er in Nederland 66.000 ernstig verstandelijk gehandicapten, 330.000 licht verstandelijk gehandicapten en 600.000 zwakbegaafden met bijkomende problemen. Daarnaast telt Nederland ongeveer 2.270.000 mensen met een matige of ernstige lichamelijke beperking. Denk daarbij aan problemen met horen, zien en beweeglijkheid. Ook hebben 500.000 mensen te maken met de gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel. De totale groep mensen met een beperking is dus een stuk groter dan in eerste instantie vaak gedacht wordt.

Een grote groep met behoefte aan ondersteuning
Gelukkig heeft niet iedereen met een beperking moeite met het vinden of houden van een baan. Bovendien overlappen de bovenstaande cijfers elkaar in sommige gevallen (iemand met een lichamelijke handicap kan bijvoorbeeld ook een verstandelijke beperking hebben). Dat brengt het totale aantal mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt iets omlaag, maar toch is het overduidelijk dat binnen deze grote groep mensen een flink aantal niet op eigen houtje aan het werk kan én blijft. Om mensen met een afstand tot de werkvloer én hun werkgevers niet aan hun lot over te laten, zijn er verschillende voorzieningen en wetten in het leven geroepen, die elk hun eigen voorwaarden, kenmerken en uitdagingen kennen.

Participatiewet
Iedereen die kan werken, maar daarbij ondersteuning nodig heeft, valt sinds 1 januari 2015 onder de Participatiewet. De wet is er om zoveel mogelijk mensen met of zonder arbeidsbeperking werk te laten vinden. De Participatiewet vervangt de Wet werk en bijstand (Wwb), de Wet Sociale Werkvoorziening (WSW) en een groot deel van de Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten (Wajong). De budgetten voor begeleiding zijn echter sterk afgenomen. Dit maakt het vooral voor mensen met niet zichtbare beperkingen moeilijk om begeleiding en ondersteuning te krijgen. Dit zijn precies de mensen die MEE dagelijks ondersteunt op alle leefgebieden.

Wet Langdurige Zorg
De Wet Langdurige Zorg (beter bekend als WLZ) is bedoeld voor mensen die hun leven lang 24 uur per dag zorg en/of begeleiding nodig hebben. Deze nieuwe wet heeft ervoor gezorgd dat mensen naar vermogen meedoen. Het kan in sommige gevallen echter voorkomen dat mensen die wel binnen de ‘oude’ kaders van de wet pasten, niet meer binnen de nieuwe kaders vallen. Dan is de Wmo of participatiewet meestal van toepassing. In deze gevallen is de gemeente verantwoordelijk én verplicht om passende zorg, ondersteuning en begeleiding te bieden, maar wel binnen de juiste kaders. Een hele klus, want doordat veel kaders en stelsels zijn veranderd is het niet altijd even makkelijk om een precies passende classificatie te maken. Zo is soms onduidelijk onder welke wet iemand met een beperking valt.

Een lichte of zware beperking?
Mensen met een zwaardere verstandelijke beperking kunnen binnen de kaders van de dagbesteding aan het werk. Hier krijgen zij de begeleiding die zij nodig hebben. Dit wordt gefinancierd vanuit de Wet langdurige zorg. Op deze manier kunnen mensen met een zwaardere handicap een bijdrage aan de maatschappij leveren, en wordt hun inzet middels de Wajong beloond én betaald door de maatschappij. Voor mensen met een lichtere beperking zou een werkgever een functie passend kunnen maken. Daar zijn een flink aantal wettelijke instrumenten voor in het leven geroepen. Zowel de werknemer als de werkgever kunnen gebruik maken van de beschikbare voorzieningen, maar gemeenten bepalen afzonderlijk van elkaar hoe deze ingezet kunnen worden. Zo zijn er bijvoorbeeld:

  • No-risk polis (het UWV betaalt de loonkosten tot het minimumloon door bij ziekte),
  • Loonkostensubsidie (De gemeente doet een loonwaardebepaling op de geboden werkplek voor de kandidaat, is er sprake van bijvoorbeeld 30% loonverlies dan wordt er 30% van het loon aangevuld tot het minimumloon door de gemeente, als het cao loon daarboven ligt komt dit voor kosten van de werkgever, de frequentie van de loonwaardebepaling wordt afgestemd op individuele werknemer),
  • Jobcoaching (coaching op de werkvloer van de werknemer en eventueel de collega’s voor een vooraf bepaald aantal uren per maand, de regeling die het UWV hanteert is daarbij een richtlijn),
  • Proefplaatsing,
  • Aanpassingen op de werkvloer (bijvoorbeeld: leesregels voor slechtzienden, aanpassingen werkplek, traplift, enz.),
  • Mobiliteitsbonus (maximaal 3 jaar premiekorting van € 2000,-waarbij in 2018 een systeem van loonkostenvoordelen volgt).

Ingewikkeld? Best wel!
Het is duidelijk dat een doorsnee werkgever er een flinke kluif aan heeft om uit te zoeken welke mogelijkheden er zijn om een werknemer met een beperking in dienst te nemen én aan het werk te houden. Om het extra ingewikkeld te maken, is het in veel gevallen zo dat een beperking niet op zichzelf staat. Het resultaat daarvan is dat er bijvoorbeeld mensen zijn die een fysieke beperking hebben en geen volledige dag kunnen werken (urenbeperking), maar wel in staat zijn om het minimum uurloon te verdienen zonder begeleiding van een jobcoach. Deze personen vallen niet onder het zogenaamde doelgroepenregister en daarmee onder de wet banenafspraak, maar hebben wel degelijk extra aandacht nodig. Het in dienst nemen én het begeleiden van een werknemer met een beperking is dus bijna in alle gevallen maatwerk.

Hulp nodig? MEE inschakelen!
De kracht van MEE zit in de ondersteuning van mensen met een beperking op alle leefgebieden, dus ook op de werkvloer. Dankzij de participatiewet en het banenquotum overwegen werkgevers steeds vaker om mensen met een beperking in dienst te nemen. De werkgever geniet immers een aantal voordelen waardoor hij of zijn mensen met een beperking sneller aanneemt. Doordat echter vaak een goede screening mist aan de voorkant, zorgen relatief kleine problemen soms voor uitval van de werknemer met een beperking. Als dit veel voorkomt, kan de werkgever deze mensen soms snel weer laten gaan, en dat zou absoluut zonde zijn. MEE biedt een screening aan om dit te voorkomen. Zo wordt er bekeken welke vaardigheden een potentiële werknemer heeft en wat er allemaal in zijn of haar leven speelt. Arbeidscoaches helpen de werkgever vervolgens om iemand duurzaam aan het werk te houden. Daarnaast kunnen jobcoaches ingeschakeld worden voor werkgerelateerde vragen, want wat voor een normale werknemer de normaalste zaak van de wereld is, kan voor mensen met een beperking al snel een groot obstakel zijn. Ook voor jongeren met een beperking op de werkvloer is er passende begeleiding; toekomstscoaches helpen jongeren van school naar werk. Een grote transitie, waarbij veel moet gebeuren op het gebied van persoonlijke effectiviteit, maar ook op het gebied van werknemersvaardigheden.

Mensen met een beperking zijn uiteraard niet alleen maar inzetbaar in de horeca en hospitality, maar ook in andere sectoren. Wat we zien in Kitchen Impossible, is gemakkelijk te vertalen naar andere branches. Meer weten over de mogelijkheden? Neem vrijblijvend contact met ons op.

Recent Posts